Deuken

Donderdagavond naar Willem van de Burg. Er ligt nog een akkefietje uit het verleden waarbij een van de Rotaryauto’s beschadigd is. Vervolgens is er een amateuristisch poging tot herstel gedaan waardoor de schade alleen maar groter is geworden. De dader ligt op het kerkhof. Waren het de medewerkers van Willem die na een avondje stappen wat overmoedig parkeerden? Getuigen hoorden ‘snachts wel een klap en verdacht getimmer. Gebeurde het na het weekeinde? We komen er niet uit. En dan zijn er natuurlijk geruchten. Al met al blijft de oorzaak en daarmee de aansprakelijkheid onduidelijk.
Vrijdag op zoek naar een negentig plusser. Dat zit zo: Er bestaat gelieerd aan het Rotaryproject een ondersteuning aan hoogbejaarden. Zij krijgen eens in de maand een pakket met rijst, suiker, bonen, meel, olie en wasmiddel. Er bestaat in Kenia niet iets als AOW of pensioen. Ouderen zijn volledig afhankelijk van familie en of buren. Een van de oudjes heeft kiespijn en Robert weet waar hij woont. We treffen een blinde oude man op een bankje naast zijn lemen hut aan. Met een radio, maar zonder kiespijn. Hij blijkt de verkeerde. Een paar kilometer verderop woont een lotgenoot. Deze blijkt zijn dagen op bed door te brengen en wordt door een kleinzoon naar een stoel geleid. Hij heeft wel pijn. De zere kies is er snel genoeg uit, maar wat een treurig bestaan. Elke dag het zelfde, zelfs geen verschil tussen dag en nacht. Zijn dochter kijkt nog wel naar hem om, zoonlief schijnt het allemaal wel te geloven.
Zaterdag vroeg naar Lamu. Eerst een rondje langs de Nederlandse kolonie aldaar. Monica, de hotel eigenaar, een buurvrouw uit Rotterdam die hier ooit woonde en kennissen van Jan, die een huis op Lamu aan een erfenis overhielden. De opvolger van Jan, Ton van het vliegveld gehaald. In de avond veel vis met als passend gezelschap een Libanese medewerker van Tetrapack die in Kenia en de rest van de wereld de vervoersketen van stable till table uitrolt. Daar waar voldoende veehouders aanwezig zijn worden gekoelde inleverpunten voor melk gebouwd en vandaar het transport naar melkfabrieken georganiseerd en vandaar verder naar de consument. Met wat adviezen stijgt de productie enorm, gaat er geen melk meer verloren en verveelvoudigd de opbrengst. En verdient Tetrapack een leuke boterham. Ook hier wel weer het bekende verhaal: Je moet er bijblijven. Om 1.00 uur belt Robert. De dochter van zijn broer is overleden. In Mpeketoni is geen begraafplaats. De doden worden op eigen erf ter aarde besteld. Dat stukje grond wordt daardoor wel onverkoopbaar en dus strategisch gekozen. Of hij morgen de auto mag gebruiken om het lichaampje vanuit het ziekenhuis te vervoeren. Onder voorwaarden akkoord gegaan. Zondag veel zon, zee en golven. Om vier uur weer naar Mpeketoni. Daar staat een breed grijnzende Wim van de Burg te wachten. Robert blijkt vanmiddag achteruit rijdend de auto van een van zijn medewerkers een deuk te hebben bezorgd. De deuk is onmiskenbaar, het verhaal van Robert komt morgen. Op zich al knap, er rijden hier zo weinig auto’s rond, om elkaar dan toch op deze manier twee keer in korte tijd te vinden.
Maandag weer eens naar Baharini. De wervingscampagne lijkt succes te hebben. Er zijn aardig wat patiënten, ook voor vullingen en zelfs wortelkanaalbehandelingen. Robert erkent niet alleen de deuk in de auto van Wim te hebben veroorzaakt, maar eerder op de dag ook nog een buitenspiegel verloren te zijn tegen een boomstam. Het feest kan niet op. Vanmiddag een afspraak met de Medical Officer van het ziekenhuis van Mpeketoni. Hij is behalve de enige specialist, gynaecoloog, ook de manager van het instituut. Nog maar net in dienst en zit hij vol plannen. Samenwerking met het tandheelkundeproject ziet hij helemaal zitten. Zijn grootste probleem is uiteraard geldgebrek. Alle gebouwen zijn korte of langere tijd geleden door vooral buitenlandse instanties geschonken. De overheid draagt nergens aan bij, ook niet aan het onderhoud. Dat is duidelijk te zien constateerden we al eerder. Hij verzorgt een uitgebreide rondleiding langs alle plekken die voor verbetering vatbaar zijn. Helaas kan er weinig worden overgeslagen.